Al 27 jaar een vertrouwd gezicht bij Park Zuiderhout

Begonnen in het Missiehuis

José weet haar allereerste werkdag nog precies. Ze begon in het Missiehuis, waar de paters volop verhalen deelden over hun leven op missie. “Die 27 jaar zijn voorbijgevlogen, als ik daarop terugkijk zeker. Ik ben zelden met tegenzin naar mijn werk gegaan.”

Met twee zussen die al op Zuiderhout werkten, voelde haar start meteen vertrouwd. “Die van de Jong mogen zeker komen want die kunnen werken, hadden ze gezegd.” In de huishouding vond ze haar plek. Ze lacht als ze terugdenkt aan een pater die haar uitnodigde voor een borreltje na werktijd: “Mijn neus krulde om, dat weet ik nog goed. “Fantastisch, we hebben veel gelachen in die tijd.”

De leukste baan van Zuiderhout

Na een aantal jaren in de huishoudelijke dienst wisselde José van rol. Eerst kantoorwerk, planningen maken voor ca. 30 medewerkers huishoudelijke dienst in de wijk én intern. Daarna bij het gastronomische team, daar hielp ze de nu nog populaire themadiners en snackmomenten opzetten. Maar uiteindelijk vond ze haar favoriete plek: de receptie.

“Ik vind dit de leukste baan van Zuiderhout. Je bent het gezicht, het aanspreekpunt voor bewoners, collega’s en naasten.”

Dagelijks zegt ze honderden keren goedemorgen, goedemiddag en hallo, en elke begroeting is oprecht. Met haar achtergrond als ondernemer, ze runde 25 jaar lang een eigen zaak, past de zelfstandigheid van de functie haar perfect. Oplossingsgericht, energiek en altijd aan het organiseren. Nu draagt ze het stokje over aan Nikki.

Betekenisvolle momenten

José weet van kleine momenten iets groots te maken. Zo regelde ze eens een vroege-vogelontbijt voor bewoners: een warm initiatief dat uitgroeide tot spontane teambuilding tussen keuken, huishouding en kantoor.

“Net even dat beetje extra, het zit ’m in de kleine dingen. Een bosje bloemen aannemen op Valentijnsdag voor partners, een praatje, een grapje, dat maakt een dag bijzonder.”

Ook de coronaperiode maakte diepe indruk. De voordeur moest op slot, niemand mocht zomaar in- en uitlopen. De receptie veranderde in een pakketpunt; de hal stond vol cadeau’s van naasten. Ze hadden flink te werken, spullen aannemen en bezorgen, alles plannen zoals de logistiek van wasgoed en maaltijden. “Het was impactvol en onzeker, je merkte veel onbegrip en machteloosheid bij mensen. Moeilijk om van zo dichtbij te zien dat naasten niet naar hun familie konden in moeilijke tijd,” vertelt José.

Een huis dat groeit en verandert

In al die jaren zag José Park Zuiderhout veranderen. Door de jaren heen zag ze zowel de bewoners veranderen als het huis zelf meegroeien, zemaakte vrijwel alle verbouwingen mee. En als het Missiehuis klaar is? Dan komt ze kijken, zegt ze met een knipoog: op zoek naar haar spijkerbroek die ze doneerde voor de actie rondom duurzaam isolatiemateriaal.

De gesprekken aan de balie zal ze het meest missen. Bewoners van de parkappartementen die na de koffie “stiekem even komen kijken of José er is” om dan tóch nog snel een vraag te stellen, “José weet het vast”, die verbondenheid vormt de kern van haar werkplezier.

Met pensioen, maar niet uit beeld

José kijkt uit naar haar pensioen: wandelen, fietsen, reizen, genieten van het leven en meer tijd met haar dochters. Maar loslaten? Dat hoeft niet helemaal. Ze blijft graag betrokken bij het vieren van het leven voor bewoners op Park Zuiderhout: helpen bij themadiners of tijdens het jaarlijkse stranduitje.

“Ik ga heel Park Zuiderhout missen: de collega’s, de bewoners, het sociale. Maar genieten ga ik zeker.” Park Zuiderhout noemt ze “een perfecte werkgever”, een plek waar mensen centraal staan en waar collega’s er altijd voor elkaar zijn. Een plek die voelt als thuis.

Als ze één wens mag doen voor de bewoners, dan is die helder: “Ik wens dat iedere bewoner, met een beetje hulp van ons, van elke dag een bijzondere dag kan maken. Dat is toch het mooiste wat er is.”